21 Kasım 2026 günü İzmit’te, Orhan Gazi’nin yadigârı, fethin sembolü tarihi Orhan Camii’nin hemen yanı başında yaşanan o görüntüler, sadece Kocaeli’nin değil, tüm Türkiye’nin hatta İslam aleminin gündemine oturdu. Sıradan bir cep telefonu ihbarıyla ortaya çıkan bu olayın, 2026 yılının en çarpıcı haberi olarak kayıtlara geçeceğini düşünüyorum.
Öncelikle hakkı teslim edelim: Bu haberi cesaretle kamuoyuna duyuran Kocaeli Gündem İmtiyaz Sahibi Hakan Süer’i tebrik etmek gerekir.
Görüntüler yayıldıktan sonra videoyu kaldırtmak için yapılan baskılara ve tehditlere boyun eğmeyip, çıkıp bu gerçeği tekrar tekrar seyrettirmesi gerçek gazetecilik adına takdire şayandır.
Olay anında kendisine yönelik ağır hakaretlere ve “Bir daha bu camiye gelme, vururum” şeklindeki ölüm tehditlerine rağmen mütevazılığını ve vakur duruşunu hiç bozmayan, adını sonradan öğrendiğimiz Uğur kardeşimizin sağduyusu ise hepimize insanlık dersi vermiştir.
Aslında iletişim, bir haberin ardından gelen yorumları doğru okuma hikâyesidir. Olayın ardından Türkiye’nin dört bir yanından yapılan yorumları dikkatle inceledim. Mersin’den bir vatandaşımızın “Beş araçla geliyoruz, Cuma günü oradayız” yazdığını okudum. Vatandaş, öfkeyle karışık çok net bir uyarıda bulunuyor: “Yapmayın!”
Çünkü burada gözden kaçırılmaması gereken çok hassas bir denge var. Bu milletin iki şah damarı vardır; kılcal damarlarıyla oynanmaya gelmez.
Birinci şah damarı; inancı ve kutsallarıdır. Yüzde doksanından fazlası Müslüman olan, İslam’ın her daim güzel yaşandığı bu topraklarda, hele ki Selçuklu ve Osmanlı mirası tarih kokan Orhan Camii gibi bir mabedin kapısında kimse kimseye “ağır ağabeylik” taslayamaz. “Ne cuması bitiyor, ne kandili bitiyor” diyerek bu milletin kutsalına dil uzatanlar, konuştuklarını kulakları duyacak şekilde tartmalıdır.
İkinci şah damarı ise vicdan ve toplumsal hassasiyetlerdir. Olayı savunmaya kalkan veya sulandırmak isteyen bir kesim ise işi demagojiye dökerek meselenin bu ikinci damarından vurmaya çalışıyor: “Yangın olsa itfaiye nasıl girecek, ambulans nasıl geçecek, hastaya nasıl ulaşılacak?”
Elbette insan hayatı her şeyden kıymetlidir. Ancak o camiye gelen insanlar zaten bir itfaiye veya ambulans sireni duyduğunda, namazını dahi yarıda bırakıp aracını saniyeler içinde çekecek vicdana ve duyarlılığa sahiptir.
İbadet için oraya gelen cemaati “acil durum engelleyicisi” gibi göstermek, yaşanan zorbalığı meşrulaştırmaz.
Asıl sorulması gereken soru şudur: Olay anında “45 yıldır buradayız” diye bağıranlara sormak gerekir; madem 45 yıldır bu sokakta bir park ve ulaşım sıkışıklığı yaşanıyor, bugüne kadar mahalleli olarak muhtarınıza, kaymakamınıza gidip bir imza topladınız mı? “Burası tarih kokan bir mekan, Türkiye’nin her yerinden ziyaretçi akın ediyor, buraya kalıcı bir düzenleme yapalım” diye kurumsal bir adım attınız mı? Attıysanız neden arkasında durmadınız? veya bu konuyu bir neden kamuoyu paylaşmadınız?
İşin esas noktası şu, çözüm ne vatandaşın boğazına sarılmakta ne de tehditler savurmaktır.
Buradan belirtmek istediği ifade Muhtarlık, Kaymakamlık, Valilik, İzmit Belediyesi ve Kocaeli Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere tüm yetkililer; Orhan Camii çevresindeki otopark ve trafik düzenlemesini ivedilikle masaya yatıracağınız bir projeniz oldu mu? Olduysa bu projeleri doğrulayın! Olmadıysa bundan sonra olsun.
Unutulmasın ki bu milletin iki şah damarına da basılmaz ne inancına uzanan dile ne de kurumların vurdumduymazlığına eyvallahı olmaz.
Haftaya Cuma Orhan Camii’nde buluşmak üzere…
Metin ŞENDİL










