75 yaşındaki Şivazar Akdere, bir otobüs yolculuğunda duyduğu bir sohbetle hayatına yeni bir yön verdi. Devlet korumasındaki çocuklarla kurduğu gönül bağı, 25 yılı aşkın bir süredir sürüyor.
Akdere’nin hikayesi, huzurevinde gönüllü olarak çalıştığı yıllarla başlamıştı. Kosova’dan İstanbul’a göç eden Akdere, uzun yıllar Fındıkzade’deki Kosova Derneği huzurevinde yaşlılarla ilgilendi ve bu süreçte birçok kermes düzenleyerek huzurevinin ihtiyaçlarını karşılamaya yardımcı oldu.
Otobüste Duyduğu Sohbet
Yeşilköy’e taşındıktan sonra, eski komşularını ziyaret etmek üzere bindiği otobüste iki kadının Çocuk Evleri Sitesi’nden bahsettiğini duyması onun hayatını değiştirdi. Ertesi gün merakla kuruma giden Akdere, çocukların kendisine sarılmasıyla derin bir bağ kurdu.
“Anne ne zaman geleceksin, elimizi tutacaksın?”
Sözleriyle gözyaşlarına boğulan Akdere, o andan itibaren çocukların yanında olmayı tercih ettiğini eşine bildirdi. O günden sonra sadece kurumu ziyaret eden biri değil, onların hayatlarına dokunan bir gönüllü anne oldu.
Çocukların Eğitimi İçin Çaba
Akdere, çocuklar için yemek hazırlamanın ötesinde onların eğitimine de katkıda bulundu. Burs aradı, okul kitaplarını temin etti ve tatil dönemlerinde iş bulmalarına yardımcı oldu. Çocukların yalnızca maddi ihtiyaçlarını karşılamakla kalmayıp, hayatlarına yön vermeye de çalıştı.
Kuruma ilk gittiğinde orada 30 çocuk bulunduğunu belirten Akdere, devletin gönderdiği erzaklarla birlikte yemekler yaparak çocukların ihtiyaçlarını karşıladı. Özellikle eğitimlerine önem vererek onları okula yönlendirdi ve tatillerde çalışmaları için esnafla bağlantılar kurdu.
Anılarla Dolu Bir Hayat
Ayrıca Akdere’nin en unutulmaz anılarından biri, Ayşe isimli bir annenin kızıyla yaşadığı karşılaşmaydı. Kızın annesi bırakacak yer bulamadığı için çocuğunu yanında getiriyordu. Bu durumu fark eden Akdere hemen harekete geçti ve çocuğun okul kaydını yaptırdı.
“O gün birlikte oturup çekirdek tıkladık.”
Bunun yanı sıra Kemal adında bir çocuğun ona söylediği “Anne gel, çekirdek tıklayalım.” cümlesi de hafızasında canlı kalmış durumda. Bu ifadeyi şimdi kendi torunlarına da aktardığını belirtiyor.
Nikahlarında Yanlarında Olmak
Akdere bugün bile tanıdığı çocukların nikahlarında şahitlik yapıyor ve bebek haberlerini alıyor. Onun için gönüllü annelik sadece geçici bir yardım değil; yıllar sonra bile devam eden güçlü bir aile bağı haline geldi.
“Hepsi beni arıyor. Onlar beni unutmadı, ben de hiçbirini unutmadım.”
Sağlık durumu nedeniyle eskisi kadar sık kuruma gidemese de çocuklarla olan bağı kopmamış durumda. Akdere, insanların çocuklara yalnızca maddi destek vermekle yetinmemesi gerektiğini düşünerek onlara sevgi vermenin önemine vurgu yaptı.
“Bir çocuğun hayatına dokunmak bazen bir sarılmakla başlıyor.” diyerek herkesin daha fazla ilgi göstermesi gerektiğini belirtti.
