Şarkıların içine kalbini koydu,
duyduğumuz şey aslında notalar değil, kalbinin atışıydı…
1963’te İstanbul’da doğdu. Çocuk yaşta müziğin disiplinini tanıdı, Üsküdar Musiki Cemiyeti’nde meşk geleneğiyle yetişti. Emin Ongan’ın ciddiyeti, Melahat Pars’ın zarafeti, Kamuran Yarkın ve Feriha Tunceli’nin öğretisi sesine sadece teknik değil, bir karakter kazandırdı.
Henüz genç yaşlarda sahneye çıktı ama acele etmedi. Repertuvarını ağır ağır kurdu, makamı öğrendi, sözü tarttı, yorumun bir sorumluluk olduğunu bildi. “Kısa yoldan sanatçı olunmaz” diyenlerdendi.
1987’de ilk albümüyle müzik dünyasına adım attı. 1989’da gelen “Sakın Dönme Geriye”, onun sesinin yönünü belirledi. Ardından “Gidemezsin”, “Haydi Tut Ellerimi”, “Gidiyor”, “Olamaz”…
Her albümde sesi biraz daha ağırlaştı, duygusu biraz daha derinleşti. Klasiklere dokundu fakat kopyalamadı, onları kendi iç dünyasının süzgecinden geçirerek yorumladı. 2000’lerde “Klasikler” serisiyle bir dönemin hafızasına ses verdi.
Yeşilçam şarkılarıyla sadece şarkıları değil, hatıraları da söyledi. Yıllar geçtikçe besteci kimliğini öne çıkardı, duygusunu yazıya, yazıyı notaya dönüştürdü. “Seni Acele Görmem Lazım” dediğinde, aslında hayata karşı sabırsızlığını fısıldıyordu.
Sahne onun için gösteri değil, bir duruştu. Asaletle durur, şarkıyı uzatır, bir “ah”la salonu sustururdu. Dinleyiciyi değil, duyguyu merkez alırdı.
Müziğin yanında hayatın yükünü de taşıdı. Lösemili çocuklar için, hastalar için, sokak hayvanları için çalıştı. Albüm gelirlerini paylaştı, yardımı sessizce yaptı. İyiliği bir sahneye dönüştürmedi.
4 Şubat 2021’de,
58 yaşında İstanbul’da aramızdan ayrıldı.
Gidişinden 5 yıl geçti,
ama onun sesi kulakta değil, kalpte kaldı…
