ABD’nin 2000’li yılların başlarında işgal ve istilaları başlarken o dönemin başkanı George W. Bush’un teolojik hedef olarak ‘Kutsal din savaşlarını’ hedef göstermesi ve İslam ve İslam toplumlarını bozguna uğratma amacını dile getiren Abdullah Ağar, FETÖ, DEAŞ, El-Kaide, Haşdi Şabi gibi örgütlerden ders çıkarmamız gerektiğini söyledi. Ağar sözlerine şu şekilde devam etti:
Peki sonuç:
– İslam dünyası paramparça,
– Birbirine düşman,
– Mezhep fitnesinde, taassubunda boğuluyor,
– Radikalizmin pençesinde,
– Birbirine cihat ilan etmiş!
– Birbirine mürtet, zındık, kafir, tağut diyor, savaşıyor.
– Menfaatler din olmuş,
– İslam adı altında binbir türlü, kişi (ruhban) bazlı tarikat-cemaat, alt mezhep, şıh-şeyh-mele-molla-dede dini gelişti, ılımlı-siyasal-radikal-örgüt dinleri oluştu.
Üstüne bir de ‘Crusade’ciler “İslamofobi” adı altında, İslam’ı ve Müslümanları aşağılamayı, batıl damgasını yedirmeyi başardıkları bir başka zafer kazandılar.
Ne dersiniz?
Bunca yaşadıklarımızdan, kendi içimizdeki düşmanlaşmadan, FETÖ’den, Daesh’ten, Taliban’dan, El-Kaide’den, Haşdi Şabilerden, dini ve dindarı istismar eden diğer yapılardan hala DERS ÇIKARTMAYACAK MIYIZ?
Gerçeklerle yüzleşmeyecek miyiz?
İslam Dünyası ne yazık ki hala ürettiği sayısız şirk, menfaat ve aidiyet diniyle bırakın çözümü, ürettiği sorunu görmekten bile çok uzak.
Soru şu:
Türkiye yaşanan bozgunu, çöküntüyü, tehdidi, bağ bozumunu görebilecek mi?
Bütün herşeyi, geleceği, gücü, birlikteliği tehdit eden bu teolojik-kavramsal sorunu çözebilecek mi?
Yoksa sorunun bir parçası mı olacak?
Bir umuttur Türkiye.
Umarım o ümidi de karartmayız.
