Muhalif medya her ne kadar ‘kanepe krizi’ diye lanse etmeye kalksa da Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Saadet Partisi Genel Lideri Temel Karamollaoğlu ile bir ortaya gelmesi siyaset gündeminde konuşulmaya devam ediyor.
Görüşmede ittifak konusunun da konuşulduğu, Karamollaoğlu’nun “Sayın Cumhurbaşkanı bizden dayanak olmamızı istedi.” dediği görüşme, seçimler öncesi iki parti ortasında yeni bir başlangıç olarak yorumlandı.
Müellif Acet ziyareti, Karamollaoğlu’nun sürdürdüğü parti içinde eleştirilen ‘yabancılaşmış’ lisanına karşın Oğuzhan Asiltürk’ün hayattayken temsil ettiği ‘Milli Görüş’e yani ‘iç halkaya’ yönelik bir atılım olduğunu kıymetlendirerek Erdoğan’la açılan diyalog kapısının yalnızca manzaradan mi ibaret olup olmadığını 3 soruyla köşesinde sorguladı.
İşte Mehmet Acet’in “Saadet Partisi direksiyonu Cumhur İttifakına mı kırdı?” başlıklı yazısı;
Saadet Partisi Genel Lideri Temel Karamollaoğlu’nun Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’dan randevu talep etmesi, Erdoğan’ın bu talebi sıcak bir biçimde karşılaması ve iki isim ortasındaki görüşmenin 2 saat 15 dakika kadar sürmesi, siyasette yeni bir dalgalanmaya yol açtı.
Görüşmeden yansıyan manzara üzerinden bir ‘kanepe krizi’ çıkarmak isteyenler de oldu.
Lakin bunun rencide edici bir tarafının olmadığını, gerçek sebebinin pandemi nedeniyle ‘mesafeli’ oturma gereksiniminden kaynaklandığını şahsen Karamollaoğlu lisana getirdiğine nazaran Saadet Partisi açısından da bu işin problem edilmeyeceği anlaşılabilir.
Kaldı ki, o 2 saat 15 dakikalık görüşmenin atmosfer olarak bir oldukça ‘mesafesiz bir şekilde’ gerçekleştiği, yeniden Saadet Partisi Genel Başkanı’nın memnuniyet tabirlerinden anlaşılabiliyor.
Artık kanepe problemini geçip gerçek gündem üzerinden ilerleyelim.
Sorularımız şunlar:
-Saadet Partisi ve Genel Lideri Temel Karamollaoğlu, bu teşebbüsü ile ne yapmak istiyor?
-Erdoğan’la yakınlaşarak, bugüne kadar ortalarında su sızmayan bir manzara verdikleri Millet İttifakı’ndan uzaklaşıp, Cumhur İttifakı’nın bir paydaşı olmak üzere direksiyon mu kırıyorlar?
-Gerçek niyet, Cumhurbaşkanı ile bir diyalog kapısı açmaktan mı ibaret? Yoksa nitekim yeni bir ‘manevra’ ile mi karşı karşıyayız?
Bu sorulara karşılık aramaya geçmeden evvel, Türkiye’nin ağır ve karmaşık gündemi ortasında fark edilmemiş olabilecek birkaç hatırlatmada bulunalım.
Malum olunduğu üzere, Saadet Partisi’ne has bir sistem olan ve vaktinde Erbakan Hoca’nın siyaseten yasaklı olduğu devirlerde, bu yasakları aşması için tesis edilen Yüksek İstişare Kurulu’nun başkanlığını, vefat ettiği 1 Ekim tarihine kadar Oğuzhan Asiltürk yürütüyordu.
Asiltürk tıpkı vakitte Erbakan’ın vefatından sonra, Ulusal Görüş hareketinin liderliğini de kendi uhdesine almıştı.
Pekala, artık ne oldu?
Asiltürk’ün vefatından çok kısa bir mühlet sonra, Yüksek İstişare Heyeti Başkanlığı için seçim yapıldı ve bu konseyin başkanlığına da Temel Beyefendi getirildi.
Yani, orada artık ikili bir yapı, ya da ayrışma durumu da kelam konusu değil.
Bu biçimde Temel Beyefendi, Oğuzhan Bey’in hayattayken aleni formda dillendirdiği, AK Parti’ye karşı sert söylemi yüzünden Saadet Partisi’nin de marjinal bir parti olarak kaldığı tarafındaki tenkitlerinden kurtulmuş oldu.
Bu cümleyi bilhassa kurdum zira Karamollaoğlu’nun Erdoğan’la diyalog kanalı açarak yeni bir hareket yapmasının yeniden bu türlü bir bağlamla bağlantılı olduğunu varsayım ediyorum.
Asiltürk’ün Cumhur İttifakı ile yakınlaşma teşebbüsünün olduğu günlerde nabzını yokladığım Saadet Partisi etraflarından, parti içinde iki türlü eğilim olduğu, bir tarafta AK Parti ve Erdoğan’la işbirliğine hiçbir biçimde yanaşmak istemeyenlerin, başka tarafta ise partinin kazanımlarını hesaba katarak buna yeşil ışık yakabilecek durumda olanların bulunduğunu duymuştum.
Lakin Asiltürk’ün temsil ettiği ‘Milli Görüş’ refleksinin parti idaresine dönük asıl eleştirisi, AK Parti tabanı ile Saadet Partisi tabanı ortasındaki fikri ve inançlara dayalı yakınlığın parti telaffuzuna yansıtılmamasına dönük olmuştu.
Bu yanlışsız mu?
Evet, gerçek.
Temel Karamollaoğlu idaresinde Saadet Partisi’nin bugüne kadarki telaffuzuna bakıldığında, muhafazakâr/mütedeyyin/dindar çevrelerin beklentilerinin bilakis, bazen CHP’nin telaffuzunun bile ötesine geçen bir ‘yabancılaşmış’ lisan kullanıldığı ortadaydı.
Oğuzhan Asiltürk hayattayken tam da buna itiraz ediyordu zati.
Bu üslup nedeniyle Saadet Partisi’nin büyüyemediğinden şikâyet ediyordu.
Bu durumda, Karamollaoğlu’nun bu teşebbüsünü manalandırmak için yürüttüğümüz fikir idmanı bizi şöyle bir yere çıkartıyor:
Temel Beyefendi, Erdoğan’la diyalog kapısını açarak, Asiltürk’ün hayattayken aldığı eleştirel durumdan etkilenen ‘iç halkaya’ dönük bir atılım yapmış oluyor.
“Bakınız Oğuzhan Beyefendi artık hayatta değil fakat görüşlerini ben yeniden de dikkate almaya devam ediyorum” demiş oluyor.
Hasebiyle bu teşebbüsü, Saadet Partisi’nin Millet İttifakı’ndan koparak Cumhur İttifakı’na yöneldiği biçiminde pahalandırmak için vakit şimdi çok erken.
Bu teşebbüsler özlü bir yönelimin başlangıç anı mı olacak?
Yoksa manzaradan ibaret mi kalacak?
Şimdiye kadar aldığı tavra bakılacak olursa, Karamollaoğlu’nun Cumhur İttifakı’na yönelmek üzere bu türlü bir başlangıç yaptığını düşünmek şu an için akla yatkın bir ihtimal üzere durmuyor.
Lakin her durumda bu türlü bir diyalog kanalının açılmış olması da değer taşıyor.
Erdoğan, bu yılın başında Asiltürk görüşmesiyle araladığı kapıyı muhakkak ki açık tutmak istiyor.
Saadet Partisi’nin de birebir niyette olup olmadığı, seçim periyodunda daha düzgün anlaşılabilecek.
YENİ ŞAFAK GAZETESİ
