Yeni Şafak yazarı ilahiyatçı Prof. Dr. Hayrettin Karaman, bugünkü “Kardeşim Ahmet Taşgetiren” başlıklı yazısında “İktidara ziyan verecekse doğruları söylemek caiz değildir” kelamlarının yanlış anlaşıldığını tabir ederek, bu bahiste kendisini eleştiren Ahmet Taşgetiren’e yanıt verdi.
Hayrettin Karaman’ın bugünkü köşe yazısı şöyle:
“Ahmet Bey’e, 28.09.2021 tarihli ve “Hayreddin Hocam” başlıklı yazısında sevgi ve hürmet çerçevesini aşmadığı, farklı fikrini edep kuralları içinde yazdığı için teşekkür ederim.
Lakin, bir saatten fazla okuduğum halde bitiremediğim yorumları okusaydı üzülürdü diye düşünüyorum. Adımı anarak yazmak yerine fikri lisana getirerek yazsaydı yahut telefonu açıp konuşarak yanlış yolda olduğumu söyleseydi bana bu denli ziyanı vermemiş olurdu.
Yazısındaki bir iki noktaya karşılık vermeden evvel birkaç prensibi (adabı) hatırlatmakta yarar görüyorum:
1. İslâm’da ruhban sınıfı olmadığı için her Müslüman, her söylediği ve yaptığının İslâm’a yamanacağı şuuru içinde olmalıdır; sırf H. Karaman yahut hocalar değil. Mesela Taşgetiren kardeşim ilmi ile âmil bir Müslüman, onun benim hakkımda yazdıkları da İslâm’a yamanır, İslâm’a nazaran yasaldır diye algılanır, günah olsa yapmaz diye düşünülür.
2. Âlimler dinî bahisleri açıklarken ve olayları, şahısları, kurum ve kuruluşları dine uygunluk bakımından değerlendirirken ihtilafa, içtihada, takdire açık mevzularda farklı görüşlere sahip olabilirler; bunlardan birini beğenmeyen bu yüzden İslâm’dan soğumaz; zira onun beğendiği açıklamayı yapan âlimler de sürekli vardır.
3. İslâm laik düzenle uyuşmaz; bu sebeple ulema, siyaset dâhil her mevzuyu dînî bakımdan incelemek, legal olanı olmayandan ayırmak ve açıklamak durumundadırlar.
Artık birkaç paragrafı ile ilgili niyetimi açıklayayım:
“İktidarla alakalı duruşunu sorunlu bulduğumu belirtmeliyim.” diyor.
Ben de onun “İktidarla alakalı duruşunu sorunlu buluyorum”.
“Problem şurada ki, açıkladığı fikirler ‘Dinin görüşü’ olarak algılanıyor, iktidarı savunma pozisyonu da, dini iktidarın yedeğine koyuyormuş algısına yol açıyor. Bu da, iktidarla birlikte dinin yıpranmasına yol açıyor. ‘Dinin izzeti’ konusunda son derece hassas olduğunu bildiğim Hoca’nın bunu isteyeceğini sanmam. Siyasi iktidarın açık yanlışlarına da meşruiyet kılıfı giydiren bir din algısının genç beyinlerde nasıl bir tahribata yol açacağını Hayreddin Hoca’nın görmeyeceğini düşünemiyorum. Neden bunun farkında değilmiş göründüğünü de anlayabiliyor değilim.” diyor.
Üstteki ikinci unsurda bu paragrafa kısmen yanıt var. Ek olarak şöyle derim:
“Siyasi iktidarın açık yanlışlarına da meşruiyet kılıfı giydiren bir din algısına” benim yazılarım sebep olamaz; çünkü ben ‘iktidar ne yaparsa doğrudur, legaldir, caizdir’ demiyorum, demedim, demem. Ben bu iktidarın da yanlışları, bir kısım yöneticilerin yasal olmayan davranış ve kazançları… olduğunu inkâr etmiyorum, üstünü de kapatmaya çalışmıyorum. Lakin akşam sabah yatıp kalkıp bunları lisana getirmenin, abartmanın, genellemenin, yapılan hoş, yararlı ve yanlışsız şeyleri çabucak hiç lisana getirmemenin… yanlışsız olmadığını söylüyorum.
“Buradan yola çıkıldığında, ‘Kurtlu, böceklenmiş, mayası bozulmuş bulgur’ iktidarın yanlışlarını söz ediyorsa, ona tahammül vefat derecesinde bir zaruretin sonucu oluyor. Yani iktidar eleştirilince, tahminen değişmesi istenince beşerler ya da memleket mevt derecesinde bir mahrumiyet içine girer yaklaşımı. Bu mudur?”
Ben “Her şeye karşın bu iktidarı müdafaanın zaruretinden” bahsediyorum. Bu zarureti de “mevcut kaidelerde daha uygununun iktidar olma ihtimali bulunmadığı, koalisyon vb. halinde bir iktidar iş başına geldiğinde fedâ edilemez ve menfaatçi bireylere değil, Müslüman kamuya ilişkin birçok kazanımın elden çıkma tehlikesine” bağlıyorum. Bu kazanımların pek birçoklarını da bu iktidar -her şeye rağmen- sağlamıştır.
Tenkit edilsin, ancak “yıkıcılarla ağız, iş ve hareket birliği yapılmadan edilsin” diyorum.
“Hayreddin Hoca ya da gibisi hocalarımız, şeyhlerimiz vs. kalkıp ‘Memlekette yaygın adaletsizlik var, devlet malı çarçur ediliyor, beşerler fecî bir geçim zorluğu yaşıyorlar, birilerine haksız yarar sağlanıyor, eğitimde şu yanlışlar yapılıyor, muhafazakâr bir iktidarın yanlışları insanların dine bakışını olumsuz etkiliyor vs.’ deseler, yani doğruları söyleseler, yanlışları söylemek için uygun üslup bulsalar daha güzel olmaz mı? Tahminen iktidarın daha sağlıklı hareket etmesine imkân sağlanmaz mı?”
Evet, bu türlü yapılsa yeterli olur ve yapılıyor da; ancak her şeyin gazete köşelerinde yapılanlardan ibaret olduğu sanılmasın; köşelerde yapılanların da tamamı aklanmasın. Genel ahlâk düzelmeden kim gelirse gelsin bu çeşit şikâyetlerin olacağı da unutulmasın.
“Böyle bütüncül bir stilde iktidarı onaylayan bir hocalar-şeyhler dünyasının İslâm’a ödettiği bedel üzerinde azıcık düşünmek gerekmiyor mu?”
“Böyle bütüncül bir biçimde iktidarı onaylayan hocalar…” varsa ben onlardan değilim. “Hatasıyla sevabıyla korunmasında ve bu muhafaza yapılırken de ıslahı için elden ne geliyorsa onun yapılmasında zaruret var diyorum; hem müdafaa, hem ıslah!
Not
Sayın Ali Karahasanoğlu’na, beni gerçek anladığı ve Yeni Akit’te yazdığı için teşekkür ediyorum.”
