Aksaray’da oturan Senem Akar, 2000 yılında belinde ağrılar başlaması üzerine doktora gitti. O devirde gittiği tabipler ağrı için ilaçlar vererek tedaviye başladı. Ağrıları geçmeyince farklı vilayetlerde de hastanelere giden Akar’a 2003 yılında, beyincik kaynaklı hafifçe ağıra kadar değişen dengesizliğe neden olan ‘Serebellar ataksi’ teşhisi kondu. Yürümekte ve hareket etmekte zahmet çeken Senem Akar, 2008 yılında İzmir’de oturan ağabeyini ziyarete gitti. Ağabeyiyle tıpkı binada oturan Hasan Akar ile tanışıp evlendi. Akar çiftinin bu evliliklerinden Engin Deniz (11) ve Ebrar Irmak (7) ismini verdikleri çocukları dünyaya geldi.
Şu an TOKİ tarafından bedensel engelliler için yapılan konutlarda oturan Akar çifti, devletin ve Aksaray Belediyesi’nin bedensel engellilere yönelik yaptıkları yardımlarla geçimlerini sağlıyor. Çİft, hastane yahut kamu kurumlarındaki süreçleri için de tekrar Aksaray Belediyesi’nin bedensel engelliler için tahsis ettiği hastane nakil aracı hizmetinden yararlanıyor. 
Eşi bedensel engelli olduğu için de rastgele bir işte çalışamayan Hasan Akar, konutta eşi Senem Akar ve 2 çocuğunun gereksinimleriyle ilgilenip, konutu temizliyor, yemek yapıyor.
Hasan Akar, ”Eşimin rahatsızlığını biliyordum. Aşık oldum ve severek evlendik. Benim için mahzur kıymetli değil. Bir yuvamız oldu. Allah’ım da 2 evlat verdi, ailecek mutluyuz” dedi.
ÇOCUKLARIMIN ELİNDEN TUTUP GEZEMİYORUM
Eşi sayesinde hayata küsmediğini tabir eden Senem Akar da şunları söyledi:
”Çocuklarımın elinden tutup çarşıda, pazarda gezemiyorum. Canları bir şey istese mutfağa girip yapamıyorum. Bu beni çok üzüyor. Bizim de imtihanımız buymuş, diyorum. Ancak ben ‘engelliyim’ diye hayata küsmüyorum. Engelli kardeşlerime tavsiyem siz de ‘engelliyim’ diye kabuğunuza çekilmeyin. Her şeye karşın hayat yaşamaya paha. Eşim sağ olsun her şeyimizi yapıyor. Yemek, mesken paklığı, çocuklarımın paklığı ve beslenmesiyle her şeyiyle o ilgileniyor. 
Devletimiz de her anımızda yanımızda. Evvelce engellilere bu imkanlar yoktu. Devletimizin bizim için verdiği TOKİ konutlarında oturuyoruz. Belediyemizin engelli uyum merkezi her gün arar halimizi hatırımızı sorar, bir eksiğimiz olduğunda daima yanımızdalar. Kamu kurumlarında yahut rastgele bir işimiz olduğunda telefon ediyoruz, belediyemiz araçları geliyor. Allah devletimizden razı olsun” .
