Suriye’de şimdi kundakta bebekken konutlarında çıkan yangında yüzü ve eli yanan 23 yaşındaki İdlibli Abdurrezzak Riduş, hayatının geri kalanını dışlanmadan yaşamak için sığındığı Türkiye’de, tedavi edilme umuduyla yaşıyor.
İdlibli Riduş, hayatını karartan soba kazasıyla bir yaşında bebekken tanıştı.
İlkokula gittiği gün öğretmeni tarafından öbür çocukları korkuttuğu gerekçesiyle azarlanan Riduş’un eğitim hayatı yalnızca bir gün sürdü.
O günden sonra insanların kendisinden korktuğunu ve iğrendiğini düşünen İdlibli genç, vaktinin neredeyse tümünü konutta geçirirken yalnızca kapalı havalarda yahut akşam saatlerinde dışarı çıkabiliyor.
Riduş, Suriye’deki yetersiz sıhhat imkanlarından ötürü rastgele bir tedavi de göremedi.
Suriye’de Mart 2011’de iç savaşın başlamasıyla acıları daha da artan Riduş, Beşşar Esed rejimi güçlerinin hücumları nedeniyle İdlib’in doğu kırsalında yaşadığı meskeni 2018’de terk etmek zorunda kaldı.
Suriyeli genç, sıhhat ve ruhsal problemlerinin artması sebebiyle 2019’da tedavi umuduyla Türkiye’ye sığındı.
Elim yangın kazasında yüzü yanan ve sağ eli de engelli kalan genç, deformite nedeniyle 22 yıldır gözlerini kapatıp uyuyamıyor ve buna bağlı olarak da göz kuruluğu ve görme kaybı yaşıyor.
Başşehir Ankara’da ailesinden uzak yaşayan Riduş, hayırseverlerin yardımları ve çöpten topladığı plastiklerden elde ettiği parayla geçimini sağlamaya çalışıyor.
İş müracaatları geri çevrilen Riduş’un tek hayali yaralarından kurtulup ömrünün geri kalanını beşerler tarafından dışlanmadan geçirmek.
İdlibli genç, yıllardır ameliyat olma ve sıhhat sorunlarının çözülmesi hayaliyle yaşıyor.
AA grubu, Suriyeli genci yaşadığı meskende ziyaret ederek durumunu yakından gördü.
“İnsanların bana acıyarak bakması kalbimi sızlatıyor”
Riduş, AA muhabirine yaptığı açıklamada, sobadan çıkan yangın nedeniyle kimseyi suçlamadığını belirterek “Yangında ellerim ve yüzüm yandı. Yangın sırasında meskende tek başımaydım. Hekimler lakin 5 yaşından sonra ameliyat yapılacağını söylemişler. Fakat Suriye’deki tıp o kadar ilerlemedi. Tedavi göremedim. Estetik ameliyatları çok değerli ve bizim maddi durum ortada.” dedi.
Ailesinin şu an İdlib’deki sığınmacı kamplarında yaşadığını ve onlarla sık sık telefonda görüştüğünü lisana getiren Riduş, tedavi olduktan sonra bir gün onlara kavuşmak istediğini söyledi.
İdlibli Riduş, yangının kendisinde bıraktığı izler nedeniyle hayatının farklı geçtiğini belirterek “Örneğin yaşadığım bölgeden uzak yerlere çıkamıyorum. İnsanların bana acıyarak bakması kalbimi sızlatıyor. İnsanların beni görüp dalga geçmelerini ve bana acıyarak bakmalarını istemiyorum artık. Bu sebepten ötürü bu saatlerde (öğle) dışarı çıkamıyorum. Daima evdeyim. Çalışmak istiyorum lakin olmuyor.” diye konuştu.
“Okula yalnızca bir gün gittim, ikinci gün gidemedim”
Çocuk yaşta toplum tarafından dışlanan Riduş, “Okula yalnızca bir gün gittim, ikinci gün gidemedim. Öğretmenim eğitimime mani oldu, bağırıp duruyordu. Babam da üzülmemem için ‘gitme’ dedi. Bu durum beni kahretti.” diyerek yaşadığı üzüntüyü söz etti.
Sokaktaki beşerlerle yaşadığı diyaloğun daima tıpkı olduğunu vurgulayan Riduş, “İnsanlar genelde daima bu duruma nasıl düştüğümü, nasıl yaralandığımı ve gözlerimin görüp görmediğini soruyor. Ben de onlara başımdan geçeni anlatıyorum.” diye konuştu.
Riduş, tedavi görüp olağan beşerler üzere yaşamak istediğini vurgulayarak şöyle devam etti:
“Değişik görünmek istemiyorum artık. İnsanların bana acıyarak bakmasını istemiyorum. Çok etkileniyorum. Bu yüzden bu bakışlardan saklanmak için konuttan çıkamıyorum. Bu durumu kabullenmek çok sıkıntı, tek dermanım tedavi olmak. Buradaki hastaneleri gezdim fakat tedavimin güç olduğunu söylüyorlar. Plastik cerrahileri özel hastaneler yapıyor.”
“Tedavi olma umudum beni hayata bağlayan tek şey”
İdlibli genç, kendisiyle ilgili aklına gelen en makûs olayı, “En makûs şey 2018’de köyümden öteki yere göç ederken oldu. Zira birinci sefer köyümden öbür bir yere gidiyordum. Yolda yürüyen insanların bana bakışlarını hiç unutamıyorum. Benim için güç andı diyebilirim. Ölsem de unutmayacağım o anı.” tabirleriyle anlattı.
Geçiminin bir kısmını yardımlarla sağladığını kaydeden Riduş, “Tedavi olma umudum beni hayata bağlayan tek şey. Ben bunu başarmak için çok uğraşıyorum fakat tedavi çok kıymetli. Türkiye’de hastanelerde de plastik cerrahi yok dediler. Tedavim çok değerli olduğundan kimse bunun için yardımcı olamıyor.” dedi.
İnsanların bakışlarından dolayı gündelik hayatını meskende oturarak geçirdiğini söyleyen Riduş, “Günümü meskende oturup Allah’tan bir kurtuluş bekleyerek geçiriyorum. Dışarı çıkamıyorum. Yemekleri ben yaparım arkadaşım da bulaşıkları yıkar. Mesken işlerini arkadaşımla yapıyoruz. Elimdeki mahzurdan dolayı konut işlerini yaparken biraz zorlanıyorum.” diye konuştu.
Uyurken göz kapaklarını kapatamıyor
Üşüdüğü gecelerde düşünmekten ötürü çok uyuyamadığını belirten acılı genç şunları kaydetti:
“Geceleri durumumu ve nasıl tedavi olabilirim diye daima niyetlere dalıyorum. Kanılarım beni uyutmuyor. Uyusam da gözlerimi kapatamıyorum. Açık kalıyor. Bu biçimde (sırt üstü) uyuyorum. Yastığa koyduğum başımı yana çevirince çabucak uyanıyorum. Göz kapaklarını ne kadar kapatmaya çalışsam da açık kalıyor. Gözlerim yastığa deyince acıdan çabucak uyanıyorum.”
“Çok düşünmemek için antidepresan ilaçlar kullanıyorum”
Sesini herekse duyurmak istediğini vurgulayan Suriyeli genç, Türk makamlarına da teşekkür etti.
Riduş, Türk Kızılayından ruhsal takviye aldığını belirterek “Bir yıldır ruhsal tedavi görüyorum. Yalnızca çok düşünmemek için antidepresan ilaçlar kullanıyorum. Bu ilaçlardan çok yarar gördüm sayılmaz zira benim tedavim belirli.” sözlerini kullandı.
Suriye ve Türkiye’deki toplumun kendisine bakışını kıyaslayan Suriyeli genç, “Türkiye’deki beşerler genelde seçkinler, kültürlüler ve beni gördüklerinde acımı hissediyorlar. Lakin yeniden de çok sayıda insan beni görünce uzun uzun bakış atıyor, bu da beni çok incitiyor. Allah kerim. İnşallah sesim herkese ulaşır.” dedi.
“Çöpten plastik toplayıp satıyoruz”
Riduş, “Geçimimi sağlamak için az da olsa gidip çöpten bir şeyler topluyoruz. Yaklaşık bir hafta evvel gittim. (Bazen) Çöpten plastik toplayıp satıyoruz. Çok bir şey çıkmıyor. (Günlük) 10 lira falan fakat ediyor.” diye konuştu.
Dışlanmadan düzgün bir işte çalışmak istediğinin altını çizen Riduş, kelamlarını şöyle tamamladı:
“Tabii ki çalışmak isterim. Personellik yapmak isterdim ancak benim durumum ortada ve bana sıkıntı olacak bir iş olmasını istemem. Pek çok yere başvurdum fakat beni çalıştırmadılar. (Yüzünü öteki tarafa çevirerek) Yani bana şöyle bir bakıyorlar. Sonra iş yok diyorlar. Çalışmam gerektiğini söylüyorum lakin çalıştırmıyorlar. Onlarca yere gittim lakin çalışmazsın dediler.”
