Murat Bardakçı ABD, Almanya, Danimarka, Finlandiya, Fransa, Hollanda, İsveç, Kanada, Norveç ve Yeni Zelanda’nın Ankara büyükelçilerinin Türkiye’ye hadsiz “Kavala’yı derhal özgür bırakın” daveti sonrası Türkiye’deki muhalif kesitin ihanet tavrını tarihi bir perspektifle köşesine taşıdı.
“AVRUPALI BÜYÜKELÇİLER “ASAMAZSINIZ!” DİYE BASTIRDI, TERÖRİST ÖZGÜR BIRAKILDI”
Bardakçı köşesinde, Sultan Abdülhamid Han’ın bombalı suikastle canına kast eden teröristin yargılandığı davada Avrupalı büyükelçilerin “Asamazsınız!” diye bastırıp hür bırakılmasını şöyle aktardı;
İstanbul’da 1905’in 21 Temmuz’unda Sultan Abdülhamid cuma selâmlığı için Yıldız Camii’ne gittiği sırada camiin önünde bir bomba patlamış, hükümdar ziyan görmemiş lakin 26 kişi hayatından olmuş, terörün ardında Ermeni komitacıların bulunduğu ve taşeronluğu da Charles-Edouard Joris isminde bir Belçikalı’nın yaptığı ortaya çıkmıştı. Joris yakalandı, sivil bir mahkemede idama mahkum edildi ancak Avrupalı büyükelçiler “Asamazsınız!” diye bastırdılar ve terorist hür bırakılıp Avrupa’ya gönderildi!
MUHALEFETİN İHANET GENİ!
Ulusal menfaatler bile kelam konusu olsa ihanet geninin tarihte daima olduğunu tabir eden Bardakçı “Malûm gen, kararını yeni yaşadığımız büyükelçiler krizinde de sürdürdü…”dedi.
İşte Bardakçı’nın Sultan Abdülhamid, Kurtuluş Savaşı ve 1974’deki Kıbrıs harekâtı devrinde siyasetten medyaya örneklerle anlattığı “İflâh olmaz bir genetik illet!” başlıklı yazısı;
Milletlerin kimi ırsî, yani genetik davranışları vardır; dönemler ve asırlar da geçse tıpkı kalırlar… Çağın değişmesi, âdetlerin, anlayışların ve toplumsal hayatın yesyeni bir biçime bürünmesi genetik davranışları hiçbir formda etkilemez.
Bu gen, bizde sık sık ebedî ve ezelî muhalefet formunda ortaya çıkar. Memleketin başına birşeyler gelecek olsa, başımıza belâlar yağsa, hattâ nihayetinde kan ve vefat olan bir kaygıya bile uğrasak gen çabucak kımıldanır, harekete geçer ve devâsı, devası olmayan ebedî ve ezelî muhalefeti nüksettirir. Üstüne üstlük işin içine ifrat-tefrit âdetimiz de girince olup bitenlerin memleket için hayır değil şer olduğu düşünülmez bile…
Bu türlü genetik reaksiyonların örnekleri tarihimizde oldukça fazladır. Sultan Abdülâziz periyodundan itibaren memleket dışında yaşayan Türk muhaliflerin yazdıklarına bakarsanız, ne vakit bir sıkıntıya uğramış olsak sevinç çığlıkları attıklarını görürsünüz. Jöntürkler’in Paris’te ve Londra’da çıkarttıkları mecmualar ile risaleler bu türlü yazılarla doludur. Periyot geçse de malûm gen kararını sürdürmüş, Ulusal Çaba yıllarında birtakım İstanbul gazeteleri Anadolu’da kazanılan zaferleri bile “Kemâlî isyan” üzere göstermişlerdir. Said Molla’nın yayınladığı “İstanbul” isimli gazeteyi gözden geçirdiğiniz takdirde, nefrete varan siyasî aksiliğin çok daha ağır misallerini görürsünüz.
Bu onulmaz muhalefetin en bilindik örneği, Sultan Abdülhamid’e karşı 1905’te girişilen bombalı suikast teşebbüsünün akabinde Fikret’in hayıflanıp suikaste kalkışan teröristlere hitaben “Yazık ki öldüremediniz” diye seslenmesidir.
Kısaca hatırlatayım: İstanbul’da 1905’in 21 Temmuz’unda Sultan Abdülhamid cuma selâmlığı için Yıldız Camii’ne gittiği sırada camiin önünde bir bomba patlamış, hükümdar ziyan görmemiş lakin 26 kişi hayatından olmuş, terörün gerisinde Ermeni komitacıların bulunduğu ve taşeronluğu da Charles-Edouard Joris isminde bir Belçikalı’nın yaptığı ortaya çıkmıştı. Joris yakalandı, sivil bir mahkemede idama mahkum edildi lakin Avrupalı büyükelçiler “Asamazsınız!” diye bastırdılar ve terorist özgür bırakılıp Avrupa’ya gönderildi!
O günlerde her bakımdan zayıf ve güçsüz olan devlet, büyükelçilerin baskısına karşı koyacak gücü bulamamış ve istediklerini yapmak zorunda kalmıştı.
Tarihimizde gözü kara muhalefetin en meşhur örneği işte bu hâdiseden sonra ortaya çıktı, Tevfik Fikret “Bir lâhza-i teehhür” yani “Bir gecikme ânı” başlıklı şiirinde bombayı koyanlara “Ey ulu avcı dâmını bihude (tuzağını boş yere) kurmadın / Attın ancak yazık ki, yazıklar ki vurmadın! / …Kanlarla bir cinayete pek benzeyen bu iş / Bir hayr olurdu misli asırlarca geçmemiş” diye seslendi, yani vatandaşı olduğu memleketin hükümdarının canını almaya çalışanlara “şanlı avcı” diye hitap etti!
Fikret, suikast teşebbüsünü alkışlamada tek başına kalmayacak, tarihçi Ahmed Refik de daha sonra birebir teröristler hakkında “Osmanlı milletini Abdülhamid zulmünden kurtarmak için bu hareket-i kahramânenin (kahraman hareketin) Ermeni vatandaşlarımız tarafından icra olunduğu anlaşıldı” diye yazacaktı…
DEĞİŞEN BİRŞEY YOK!
Aslında o kadar uzağa gitmeye de pek gerek yok… 1974’deki Kıbrıs harekâtı sırasında Başbakan olan Bülent Ecevit’in o zamanki müzmin muhaliflerinin “Bu işin sonucunda adam kahraman olacak… Pek söyleyemiyorum lakin içimden keşke başaramasa diye geçiyor…” dediklerini şahsen işitmiştim!
Malûm gen, kararını yeni yaşadığımız büyükelçiler krizinde de sürdürdü…
İfrat-tefrit âdetimizin sonucunda bir kesim “dize getirdik”, “perişan ettik”, “tükürdüklerini işte bu türlü yalattık” gibisinden gereksiz ve çok sevinç krizlerine kapılıyor. Fakat karşı tarafın davranışı vahim: Olan Türkiye’ye oluyormuş, ne gam; büyükelçilerin hadsiz çıkışını iktidardan kurtuluş vesilesi görüyor, hattâ az bile buluyor ve krizi sona erdiren diplomatik tahlil hakkında atılan “Geri adım atmadılar, iktidar herşeyi yedi, yuttu, sineye çekti” çığlıkları günler sonra bile hâlâ devam ediyor…
Bu genetik illetin devâsının bulunması ve muhalif olunan iktidarın zayıflaması, ziyan görmesi ve devrilmesi için yabancılardan şuursuzca medet ummanın bir zillet olduğunun anlatılıp öğretilebilmesi mümkün değildir!
