Dokuzunu boş verin.. ‘Kuyruk’la uğraşacak halimiz yok.. Başı çekene, elebaşına bakın siz. ABD’ye. Başkaları, gerisine sığındıkları ABD’yle birlikte, ‘sosyal medyadan geldikleri gibi sosyal medyadan gittiler’…
On büyükelçinin ‘istenmeyen kişi’ ilan edilmesine yönelik tartışmaların, ‘persona non grata’nın manası ve bunun Viyana Sözleşmesi’ndeki yerini, ‘Türkiye’nin uyması gerek’ aklıyla saatlerce yürütülmesi yersizdi. Bilgilendirme açısından tamam.. Lakin iki dakikalık bilgi saatlerce, günlerce konuşuldu. Konuşuldu da ne oldu; memleketler arası hukuk ve muahedeler üzerinden Türkiye’ye baskı yapanlar golü oradan yediler…
Temel şu; on büyükelçi değil, on ülke bir ortaya gelerek, organize olarak/taammüden Türkiye’ye saldırdılar. Bu evreden sonrası salt politiktir. Sair tüm taraflar ikincildir…
İlla Viyana Mukavelesi üzerinden bir kritik yapılacaksa, latife kabilinden; büyükelçileri ‘istenmeyen kişi’ ilan etmeye cevaz veren mukavelenin, kimi emekli büyükelçileri, akademisyenleri neden düşünmemiş olduğu üzerinde durulabilir…
Latife ancak.. Bir eski ‘ABD büyükelçimizin’, ‘bize acıdıkları için geri adım attılar’ mealindeki cümlelerini de okudu bu gözler…
Büyükelçiler bildirisi, Türkiye’ye yönelik bir seri ve teşkilatlı Batı atağıydı… Elebaşı ABD’dir. Ne başka ülkeler ne de büyükelçiler bu boyutta efeliğe soyunacak yüreğe sahip değiller, olmadılar da…
ÇATAL LİSANLI BEYAZ ADAMLAR…
Bu krizin bir hayrı olduysa, Türkiye’de yalnızca malum muhalefetin değil, en ufak fırsatta kendilerine gün doğduğunu, ‘işte o günün’ geldiği ümidine histerik çaresizlikle tutunan bir küme ‘aydın’ müsveddesinin, 24 saat evvel kendi ülkelerinin üzerine pislik atarken, sonraki gün yerde tükürüklerini aradıklarının görülmesidir…
Kanallarda, “alayı gelsin’ diyordu, al geldiler” diyenler, nasıl çark edeceklerini şaşırdılar lakin ‘tövbe ettiler’ sanıyorsanız yanılıyorsunuz… “Kavala sıkıntısı ortada duruyor, bakalım Rahip Brunson üzere mi halledilecek” diyerek tekrar ısırdılar…
Bir öbür “Cambaza bak!” numarası da, “Dışişleri ve diplomatlarımız çözdü, tebrik ediyoruz” ağzıdır… Elbette tebrik ediyoruz. Yalnızca mevzu özelinde değil, attıkları her adımda yanlarındayız. Lakin ‘onların’ bunu bilhassa dillendirmelerinin sebebi, “Cumhurbaşkanı’na rağmen” zehrini boşaltmaktı…
Bir kısmı da on büyükelçiye hitaben, ‘karışmayın bu işlere’ dediler. Birinci anda boşa basabilirsiniz; onların sıkıntısı, ‘bu Türkiye’nin iç sorunudur, egemenlik sınırıdır’ demek değildi… Karışırsanız, ‘iktidara yarar’dan korkmalarıydı…
EVRAK İMZALAMANIZ, RUHUNUZU SATTIĞINIZ MANASINA GELMEZ…
Türkiye’nin Avrupa Birliği, AİHM hatta Batı’yla yaptığı mutabakatlar için ‘bakın onlar uyuyor’ ya da ‘imzalamasaydınız o zaman’ ithamları da ayrıyeten teftiş edilmeli… Kapalı muhalifler istikametinden bu savunma, tartışmada sıkıştıkları son köşedir…
Mutabakatlar, akitler, Türkiye ile o ülke yahut milletlerarası kuruluşların münasebetlerini daha yeterli yapmak, geliştirmek ismine imzalandı. Esasen on büyükelçinin vazifesi de budur! Artık birebir mutabakatlar size karşı, istismar edilerek, makûs niyetli kullanılıyorsa, yapan değil kullanışlı sayılıyorsa ne yapacaksınız?..
Bahis konusu bağıtlar, bir ‘değerler manzumesini’ paylaşmak ve geliştirmek ismine atıldı. Uygulamalar bu bedellerin içini boşaltıyor hatta aksisi bir ahlaksızlığı silaha dönüştürüyorsa ne olacak?..
Avrupa yahut ABD’nin “seçilmiş” örnekler üzerinden bu mutabakatları ‘hatırlatma’ atılımını düzgün niyetli kabul etmek mümkün değil. Esasen ‘şekil’ de bunu söylüyor…
O ülkelerin dışişleri bakanlıkları bunu yapsaydı, uygun lisan ve müktesebata uygun formatta Türk Dışişleri’ne bildirseydi iş bu hale gelmezdi. Fakat yapmadılar. Bilerek yapmadılar. İstedikleri yaralamaktı. Onlara artık sorsanız, ‘tamam geri bastık ancak kıymetli değil, emelimize ulaştık’ derler..
En taze ‘ucuzluk’ da, Türkiye’nin sorumlu ve samimi tepkisine verdikleri ‘ama sonuçlarını hepimiz çekiyoruz’ lafı. Siyasi iktidarlar attıkları her adımın-müspet yahut menfi-bedelini sırtlarında taşırlar. Hesabını da sandıkta verirler. Millet terslerse ağır bir hesaptır bu. Hiçbir siyasi bununla yüzleşmek istemez…
Fakat istisnası vardır! Ulusal sorunlarda bu kriter çalışmaz. Çalışamaz. ‘Terörle çaba etmiyorum, bana ne’ diyebilir misiniz? On büyükelçi problemi de öyledir. Bir ülkenin egemenliği yalnızca fiili sonlarıyla ilgili değildir. Mesela, ‘tamam sonlarınızı tanıyoruz ancak bayrağınızın formunu beğenmedik’ diyemezler. ‘Tamam seçimle geldi fakat hükümetinizi istemiyoruz’ diyemezler. ‘Mahkemelerinizdeki davaların sonuçları bizim istediğimiz üzere olacak’ diyemezler. Zira, o mahkeme kararlarının birinci satırında daima birebir cümle yazılıdır, ‘Türk milleti adına’!..
Milletlerarası bağıtlara attığınız imzalar, sizin yargınızdaki, adalet sisteminizde mümkün aksaklıkları düzetmek yolunda bir çabayı üleşmek adınadır. Bu aksaklıkları kanırtarak siyasi temennilerinizi üstelik üçkâğıt açarak hayata geçirme oyunları değil.
Hülasa, küçük elçiler, ağzınızdan laf çıkarken, ayağınızın ‘nereye bastığına’ dikkat edeceksiniz!
