Mardin’de kent merkezindeki orta sokaklarda yiyecek arayan tilkiler, DHA muhabirini kamerasına takıldı. Ayı, yabani domuz ve tilki üzere hayvanların sık sık ormandan merkeze inip yiyecek araması ile ilgili konuşan D.Ü. Biyoloji Anabilim Kısmı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Ahmet Kılıç “Yabani hayvanları, beşere bağımlı hale getirirsek, bunlar tabiatta avlanmayı bırakır ve bu yavrular için tehlike arz eder. Birebir vakitte çift istikametli bir tehlike kelam konusu, yabani hayvanlardan insanlara, insanlardan da hayvanlara bulaşabilecek hastalıklar olabilir” dedi. Kılıç, Türkiye’nin çok düzgün bir biyoçeşitliliğe sahip ülkelerden biri olmasına karşın son devirlerde tarım topraklarına yer açmak ismine yaban hayvanların hayat alanlarının daraldığını ve bu nedenle ayı, yabani domuz ve tilki üzere göğüslü hayvanların kent merkezlerine kadar indiğini söyledi.
‘SOYLARI TÜKENEBİLİR’
Göğüslü hayvanların beşerler tarafından beslenmesi halinde bunların yabani özelliklerini kaybetme durumuyla karşı karşıya kalabileceğini belirten Kılıç, şunları söyledi:
“Ülkemizde biyoçeşitlilik istikametinden büyük bir zenginlik karşımıza çıkıyor. Memeliler, kuşlar, sürüngenler ve başka tiplerde büyük bir çeşitlilik var. Son yıllarda bu çeşitliliği artık kentlerde de görebiliyoruz. Mesela kentlere yakın yerlere ayılar, yaban domuzları ve tilkiler geliyor. Bu tilkiler maalesef hayat alanlarına insan müdahalelerinden ötürü yiyecek bulmakta büyük bir zahmet yaşıyor. Sırf tilkiler değil. Yaban domuzları, ayılar ve öbür tipleri de biliyoruz. Ömür alanlarının tarım alanlarına dönüşmesinden ötürü yiyecek bulamadıklarından, sık sık kent çöplüklerine, art sokaklara yahut kenar semtlere girebiliyorlar. Maalesef, bu olay tipler için derdin olduğunu gösteriyor. Zira habitatlarında daralmalar var. İnsanların yapabileceği şey; bunların ömür alanlarına müdahale etmemesi, lakin maalesef bu hususta geç kaldık sayılır. Kentlere gelen bu tipleri mümkünse yiyeceğe, insanlara alıştırmamak gerekiyor. Yabani özelliklerinin kaybolmaması bu duruma bağlıdır. Beşerler, beslemeye çalışırlarsa, bağımlı olacakları için tabiatta yiyecek aramayı bırakırlar. Bu yavruları için büyük bir risktir. Birebir vakitte insanlara da tehlikesi var; bunu iki formda belirtebiliriz. Birincisi bunlardan insanlara bulaşabilecek hastalıklar olabilir. Tıpkı vakitte insanlardan bu yaban hayvanlarına bulaşabilecek hastalıklar da olabilir. Bu iki istikametli ziyanı düşünecek olursak, insanların bunları yiyeceğe alıştırmaması lazım. Beşerler şayet bunlara yiyecek vermek istiyorsa uzak yerlere gidip bırakabilirler. Niçin? Zira bu hayvanların yabani özelliklerini kaybetmelerini istemiyoruz. Bunları korumak, hastalıklardan ve başka sıkıntılardan korumak istiyorsak, yabani özelliklerini teşvik etmek üzere bunlardan uzak duracağız.”
